نمـیدانم چـه با ایـن زمــره کــردند     که حـج خود بدل برعــمره کردند

صفا ومـروه آن شب بی صـفا ماند    که روح کعبه از کـعبه جـــدا مـاند

به شب ازخانه صاحبخانه مـیرفت    پی یک شمع صـد پروانه می رفت

حــرم شد از حـرم یکبــاره خالـی    شـــده آواره مـــولـــی با مـــوالـــی

نگــویم شــد برون مهمـان زکعـبه    برفت از جســـم کعــبه جـان کعــبه

نه بیت وحجروزمزم گریه میکرد    دل سـنگ حجـــر هم گـریه میکرد

مقام ازهجرسـوزی درجگرداشت    که مــــولایم زچشـمم پـای برداشت

بیـابانـی صــــدا زد من مـِنــــایـم    بیـــــا یا گــــو به دنبالـت مـــن آیـم

شاعر: لا ادری