امشـب تــو ای ســــتاره تابان خوش آمدی   

                            ای رنگ وبـوی جـهان به جهان خوش آمدی

                                     التماس دعا

 نمـیدانم چـه با ایـن زمــره کــردند     که حـج خود بدل برعــمره کردند

صفا ومـروه آن شب بی صـفا ماند    که روح کعبه از کـعبه جـــدا مـاند

به شب ازخانه صاحبخانه مـیرفت    پی یک شمع صـد پروانه می رفت

حــرم شد از حـرم یکبــاره خالـی    شـــده آواره مـــولـــی با مـــوالـــی

نگــویم شــد برون مهمـان زکعـبه    برفت از جســـم کعــبه جـان کعــبه

نه بیت وحجروزمزم گریه میکرد    دل سـنگ حجـــر هم گـریه میکرد

مقام ازهجرسـوزی درجگرداشت    که مــــولایم زچشـمم پـای برداشت

بیـابانـی صــــدا زد من مـِنــــایـم    بیـــــا یا گــــو به دنبالـت مـــن آیـم

شاعر: لا ادری 

 خواهـم كه بينم روي او آن چهرجان افـزاي او   دســتي زنـم در زلف او آنجـا نـشینم پـاي او

 باشـد چو رسم دلبران رويش هميشه در نــهان   تا كــي بـماند حســرتـم از چـهره زيـــباي او

 روزم رسانم تا به شب وآنگـه بـنالم تا سحــــر  باشـد بسازم محــفلي از عشق جانــفـرساي او 

 روزم ســـيه  چـون زلف مشـــكـين ســــاي او   شـــامــم خــراب از صحـبت و ســـــوداي او

 جانم بسوخت اندر غمش نايي نمانده در تنـــم    شـوري فـتاده در دلم از عشـق پرغوغــاي او

 بايد كه طـراري كـنم  با عشـق او بازي كــنم    باشــــد اميــدي در دلـــم از ديـدن فـــرداي او

 گويـند رفيـقان رهـم از چـه برفتي در رهــش    گويم شنيدي اين سخن از سرو چون بالاي او

 گويند كه باشد دلبرت؟جانت بسودي در غمش    گـويم كه  دارم مـن سـخن  ازهيبت والاي او

 گويـم كه از خـتم رسـل و زاده  دخت رســول   عشـقي نشسته  بر دلـم از يوسف زهــراي او

     چه خــوش بود کـه دیــده هــمه سـوی او بود      کاین منـظر زیبا همه از تلالو روی او بود

     خاطــــــر خویـش معــطر کـــن به یاد دوست       وین عطــر نسـیمی است که از کوی او بود

     با صحـبت دوست شیــــرین کـن دهـان خویش     این شهــد و شکـــر همــه از سـوی او بود

     در دل مــــــده  ره بـه غـیـــــــر دوست کـه دل        جــایـگــــهـی ز بـهــــــر یـــاد روی او بود

     بر لـب هرچه می رود همـــــه از زبان اوست      ایـنــــــهــم ثمـــری ز گــفت و گـــوی او بود

    عـقــــل خـواست ادعــا کنــــد بـه عــــــــشـق       دل گـــفـت کــاینـجـــا حــرمـــــسـرای او بود

    دیوانـه گـشت دلــــم ز شــــوق دوست یا رب       چـــه ســــازم کـــه دل در هـــــــوای او بود

    زیــن آتـــش دل جـــــــان نـیــــــــز بـسـوخت       جـــان نیـــــز چـو دل سرگـشته کوی او بود

خواهم که باشم محرمی از محرمان کوی تـو      من عاشـقی افتاده ام در بی نشان کوی تو

گــــر  دســتگــیری  کـــنی  ایـن  افــــــتاده را       کـــی کـــم شــود و ز هـیبت  نیـــــکوی تو

خواهـــم که مانی در برم یا ره نمایی، دلبــرم       تا چنگ برآرم من همی اندرخم گیسوی تو

گــــر چه دورافـــتادم از بـرت ، ای دلـــــــبرم       با گـریه مســتانه ام بازگـردم من سـوی تو

یا رب  برآر این حاجتم یا وارهـان زین آتشم       باشـد کـز هر طـرف گـردم مــقـیم کــوی تو

آنگه درآیم در سـماع  نعـــره برآرم ازسـماء       از دیــــــدن آن عـــنـبـــــرین گــــیـسوی تو

یارب چوافکـند سـرگـشته چنگ اندرگیسویت       باشد که همراهیـش کنی شاید ببیند روی تو

ما عاشــق و دیوانه وپیـمانه به دستیم   از خود شده بیگانه و معشوقه پرستیم

بر سرزنش خار سرو دست فشاندیم    زان روز که بر پای دل از پاننشستیم

بر ما مکنید عیب که در دایره عشق    دل بر سـر آن طــره آشـفته ببستیــــم

امـروز نگــشـتیم اســیرسـر زلـفت    ما بسـته به این سلسـله از روزالستیم