چه خــوش بود کـه دیــده هــمه سـوی او بود      کاین منـظر زیبا همه از تلالو روی او بود

     خاطــــــر خویـش معــطر کـــن به یاد دوست       وین عطــر نسـیمی است که از کوی او بود

     با صحـبت دوست شیــــرین کـن دهـان خویش     این شهــد و شکـــر همــه از سـوی او بود

     در دل مــــــده  ره بـه غـیـــــــر دوست کـه دل        جــایـگــــهـی ز بـهــــــر یـــاد روی او بود

     بر لـب هرچه می رود همـــــه از زبان اوست      ایـنــــــهــم ثمـــری ز گــفت و گـــوی او بود

    عـقــــل خـواست ادعــا کنــــد بـه عــــــــشـق       دل گـــفـت کــاینـجـــا حــرمـــــسـرای او بود

    دیوانـه گـشت دلــــم ز شــــوق دوست یا رب       چـــه ســــازم کـــه دل در هـــــــوای او بود

    زیــن آتـــش دل جـــــــان نـیــــــــز بـسـوخت       جـــان نیـــــز چـو دل سرگـشته کوی او بود